Parasitando Eucaliptos: Phellinus Torulosus

Sinónimo: Fuscoporia torulosa

Os fungos lignícolas, ou parásito-lignícolas coma o protagonista deste post forman en moitas ocasións fermosísimas estampas naturais cas súas "víctimas". Así, as veces, nos atopámosos vellísimos troncos vestidos de musgo e cubertos cunha impresionante profusións de cogomelos, coma os da imaxe de arriba, que ascenden en terrazas polo tronco da árbore. Son estas situacións cogomelos que poden facer que te acordes de moitos santos se ese día deixastes a cámara na casa. Erro. Pero iso non nos aconteceu ós de Refungando, e hoxe vos traemos estas imaxes dun exemplar ben farruco de Phellinus torulosus, un parásito dos eucaliptos, entre outros, frecuente na nosa zona e que da en formar, sobre todo os exemplares vellos, belas e intrincadas composicións de formas caprichosas. Sen dúbida, o eucalipto máis fermoso (despois dos que están no seu sitio, Australia, e cheos de koalas) e aquel ben infectado polo protagonista de hoxe.

Phellinus torulosus non aparece descrito en "Cogomelos de Galicia", así que desta vez botaremos man doitro manual micolóxico galego, neste caso a "Guía Micolóxica dos Ecosistemas Galegos" de Marisa Castro, Alfredo Justo, Puri Lorenzo e Ana Soliño. Da man destes autores imos hoxe a coñecer ó noso parásito amigo da familia Hymenochaetaceae. Pincha abaixo en Ler máis...


DESCRIPCIÓN

Corpo fructífero: presentan unha gran variedade morfolóxica, sésiles (non presentan pé), pileados, triangulares en sección, vertical, formados por sombreiros xeralmente semicirculares, aplanados e grosos, ata 46 cm de ancho. Pileipelis (refírese á capa máis externa da superficie do sombreiro, neste caso, a superficie máis escura dende a marxe ata o tronco) glabra ou lixeiramente tomentosa, con estrías ou con fendas na madurez, de cor ocre ou castaña pálida, ás veces verdosa debido ó crecemento de algas e liques. A marxe é estéril de cor canela (moi característica!), obtusa e de 2 cm de ancho, apróximadamente.

Himenio: formado por tubos de cor pálida, apertados, dispostos en estratos, con paredes grosas, poros redondeados (moi pequenos), de cor parda avermellada.

Carne: fibrosa, dura e de consistencia leñosa, de cor amarelada a castaño, ata 11 cm de grosor, formada por capas que se poden observar ao cortar en vertical, xa que existe unha delgada liña negra que as separan. A carne ennegrece ao aplicarlle potasa.

Hábitat: Atópase durante todo o ano parasitando anxiospermas, entre elas eucaliptos, máis raramente sobre coníferas.

Observacións: como en moitos fungos lignícolas, a sua carne dura e correosa, da textura da madeira, deixan bastante claro o aspecto da comestibilidade, a menos que gustedes de roer paus.
Phellinus torulosus non lle fai ningún favor o seu anfitrión, é un fungo que causa a chamada podredume branca; posúe enzimas que lle permiten degradar as paredes celulares da madeira. Se vos fixades con coidado na imaxe da esquerda observaredes como este eucalipto non só estaba ben parasitado, senón que ó mesmo tempo micorrizaba con un fungo xa coñecido desta páxina Pisolithus arhizus, que neste vello eucaliptal fructificaba con profusión, pelexando polos eucaliptos con Phellinus. Deixámos que atopedes os dous carpóroros visibles a modo de pasatempo.

Bueno amigos, desexando que Phellinus torulosus se poña nese eucaliptal ata as trancas de comer madeira e medre fermoso, nos despedimos ata a próxima entrada, que últimamente temos moito que refungar! ¡Cheirámonos pronto!
Ler máis...

Cogomelos detidos no tempo!

Ou polo menos como se o estiveran. Eses cogomelos que vedes na imaxe da esquerda non son reproduccións de cerámica ou plástico, son auténticos cogomelos conservados para a posteridade, nun proceso que ven a ser o equivalente da momificación aplicado ó Reino Fungui.

Fai xa algún tempo, dende que vira os resultados da plastinación en cadáveres humanos, unha técnica inventada polo polémico doutor alemán Gunther von Hagens, andaba a buscar algun proceso equivalente aplicable ós cogomelos. Se se podían conservar tecidos humanos dunha forma tan perfecta, debería haber algún sistema similar para aplicar ós cogomelos e conservalos sen perder nin cor, nin forma, e desta forma obter unha valiosa ferramenta didáctica e divulgativa, ou, porqué non, un regalo orixinal para ese amigo teu que é un friki dos cogomelos (ejem...). Pero a pesar de chegar incluso a contactar con algún taxidermista por si me podía guiar neste complicado tema, ata o día de hoxe o máis achegado que me había atopado eran reproduccións, bastante ben feitas, iso si, en diversos mateirais e pintadas a man.

O caso é que a empresa zaragozana Brezo Setas deu con ese proceso, así que dende Refungando, rápidamente nos puxemos en contacto con eles para que nos contaran algunhas cousas. Para matar o gusanillo da curiosidade que lle din. Así que...

¿Cómo se consegue?

Bueno, como cas momias, todo se basa na deshidratación completa do individuo, a cuestión é o como: os amigos de Brezo Setas empregan un complicado proceso que básicamente extrae todo o líquido presente no cogomelo por sublimación, isto é, o cogomelo se conxela, e a auga presente pasa de estado sólido a gaseoso saltándose o estado líquido nunha cámara especial. Este proceso chámase liofilización. Os resultados son sorprendentes como podedes ver, ainda que en Brezo Setas están a traballar na mellora do proceso, xa que este funciona millor con unhas especies que con outras, e algunhas chegan a perder un pouco da súa cor orixinal.

¿Cómo se poden adquirir?

Só tedes que escribir ó correo electrónico da súa páxina e escoller o voso exemplar. Podedes pagar contrareembolso ou xiro postal. Nos comentan dende Brezo Setas que o catálogo é moito máis amplo do que se ve na páxina e que o irán actualizando pouco a pouco. Se estades interesados nalgunha especie en concreto, só tedes que consultar dispoñibilidade.

¿Podemos enviar os nosos propios cogomelos a momificar?

Yes, we can. Se podedes facerlle chegar os cogomelos ós amigos de Brezo Setas, eles poden liofilizalas. Eso sí, nos aconsellan que enviemos o cogomelo xa conxelado, non fai falla que vos diga como pode chegar se o enviamos por unha empresa de mensaxería nuha caixa e fresco.
¿Quén non se atopou algunha vez un cogomelo de inusitada beleza, ou algunha exemplar excepcionalmente grande ou incluso con algunha curiosa aberración? Pois agora as fotografías xa non teñen porque ser únicas testemuñas.

Aquí vos imos a deixar un enlace ó catálogo web da empresa, no que vos recordamos que non está todo o que hai: Catálogo Brezo Setas

Nós imos a pedirnos algún, por suposto, e xa vos contaremos, coma sempre de primeira man, en Refungando que é xerundio!

P.D.: Lle enviamos un saúdo dende Galicia a Luis, de Brezo Setas, pola súa amabilidade ó atendernos. Graciñas! Ler máis...

Ve a luz o novo número da revista Mykes

O número 11 deste boletín anual que publica o Grupo Micolóxico Galego "Luis Freire" xa está á vosa disposición. Estamos a falar duns curtidos veteranos da micoloxía galega, que levan xa moitos anos facendo unha importante labor divulgativa e de investigación no campo da micoloxía e a defensa do medio natural.

Mykes non é unha publicación orientada a principiantes, nin moito menos: estamos ante unha publicación de corte científico na que se publican estudos e traballos do máis alto nivel no plano macromicolóxico. Moi recomendable, imprescindible, para aqueles que sempre necesitan ir "un pouco (ou un moito) máis aló" dos manuais e libros tradicionais.

Desta maneira atoparemos, entre outras cousas, un traballo de Oscar Requejo sobre ascomicetos raros en Galicia, unhas pinceladas sobre o xénero entoloma de Jaime Blanco e A. Castro memtres que Marisa Castro e Xan Bellón nos presentarán novas incorporacións ó catálogo do Parque Natural das Fragas do Eume.

Se estades interesados en adquirilo, so tedes que facer click AQUI onde atoparedes o formulario de suscrición para facervos con él ó prezo de 10€ anuales.

Xa estades tardando.
Ler máis...

Seis maneiras nas cales os fungos poden salvar ó mundo

Si, sei que o título pode parecer un pouco pretencioso, pero é o protagonista deste interesantísimo video, o famoso micólogo estadounidense Paul Stamets, quen sostén que esto é posible. Difícil, si, pero posible.

Nesta conferencia, Stamets nos introduce no mundo dos fungos e o seu papel na natureza, de forma moi amena e bastante desprovista de tecnicismos científicos, para logo pasar a enumerar e explicar cada unha das seis aplicacións fúnxicas que este micólogo atopa tan interesantes. Recoméndovos escoitar a este home, que non ten desperdicio, ó igual, parece ser, que as infinitas aplicacións dos fungos.

Antes de ver o video, teño que comentarvos que este reproductor online é algo diferente a Youtube, porque trae subtítulos para activar en diferentes idiomas. Para ver o video subtitulado, pinchade na parte inferior do reproductos donde pon View subtitles en vermello e seleccionade "Spanish" na pestaña que vos aparece. E et voilà, a disfrutar das cousas que nos vai a contar Mr. Stamets, que non son poucas nin vos deixarán indiferentes. A ver que vos parece, non deixedes de comentarnos as vosas impresións!

Ler máis...

Raios, tronos e... cogomelos!

Pois sí, parece que vai a haber que cambiar o dito. Fai uns días a noticia aparecía en National Geographic: os raios fan que a producción de carpóforos por parte do fungo se multiplique. Pois sí, como o ledes.

O saber popular dos cultivadores xaponeses recolle dende hai tempo o coñecemento de que as tormentas eléctricas favorecían as súas produccións de cogomelos, e desta maneira, eran sempre benvidas. Máis raios, máis cogomelos. E xa se sabe que cando o río soa…

Un grupo de científicos do norte de Xapón, seguramente inspirados no saber da súa xente, experimentou expoñendo durante catro anos un total de dez especies de cogomelos, das cales oito respostaron favorablemente, a esta novedosa “terapia eléctrica”. ¿Os resultados? Aplicando correntes eléctricas podemos chegar a doblar as produccións de cogomelos se as comparamos cos resultados obtidos do cultivo tradicional. Segundo os autores do estudo, os fungos que millor reaccionaron foron o shiitake (Lentinus edodes) e nameko (Pholiota nameko).

Evidentemente unha descarga directa equivalente a un raio calcinaría o fungo, así que estes científicos aplicaron ós troncos dos cultivos descargas de entre 50.000 e 100.000 voltios en ráfagas controladas da dez-millonésima parte dun segundo. Os efectos que producen nos fungos estas repentinas descargas son, nun primeiro momento, dunha diminuición das proteinas e enzimas secretadas polas súas hifas, para máis tarde producirse un súbito incremento.

Todavía se está a investigar o motivo deste incremento, ainda que Yuichi Sakamoto, investigador xefe do Centro de Investigación de Biotecnoloxía Iwate ten xa algunha idea: o fungo, ó decatarse da ameaza do raio, incrementa a súa capacidade reproductora, polo tanto a súa producción de cogomelos, en previsión de que este acabe morrendo debido ás descargas. En palabras do propio Sakamoto: “Eu creo que teñen a necesidade de rexenerarse antes de morrer, e cando senten o raio, automáticamente aceleran o seu crecemento”.

Os científicos xaponeses estan xa a pensar en sacar ó mercado nun futuro dispositivos de fácil uso para que os cultivadores os empreguen, xa que o equipo utilizado por eles nas investigacións era moi complicado e aparatoso. Ou sexa, que van facer un electrocutador de cogomelos portátil. ¿Qué opinarán os fungos disto?

Nunca nos cansaremos de dicir, que un nunca deixa un de sorprenderse cas habilidades dos membros do Reino Fungui. Dende Refungando seguiremos intentando abraiarvos ca beleza e complexidade deste descoñecido mundo, aquí... ou refungando polo monte adiante.

¡Un fúnxico saúdo a todos! Ler máis...

Eureka! Calocybe Gambosa en Ribeira!

Sinónimo: Tricholoma georgii
Galego: Tullo
Castelán: Seta de San Jorge, Mucerón, Panadera
Vasco: Perretxicos

Era cuestión de tempo. Despois de varios anos de busca infructuosa por estos lares ó fin Calocybe gambosa apareceu en Ribeira este ano. Foi da man de un dos socios que atopou na súa propiedade uns curiosos cogomelos crecendo abundantes en forma de círculo. O socio e amigo achegóuseme unha noite e amosoume o contido dun pano de papel. ¿Que era aquilo? ¿Un anaco do santo sudario? Millor ainda. Perretxicos! Certo é que estaban un pouco pasados e esmagados, pero o fariñento aroma e a súa carne compacta e quebradiza eran inconfundibles. Tocaba expedición: ó día seguinte, baixo un sol que esmagaba, iriamos ó lugar do crime para sacar as fotos que ilustran esta entrada. 


Estamos pois ante un dos cogomelos máis apreciados e buscados polos micófagos da península (en Francia, por exemplo, non é considerado nin moito menos un manxar, senón unha do montón), que chega a alcanzar prezos no mercado moi elevados (rondando os 100 €/kilo a comenzo da tempada, cando ainda non abonda, baixando arredor da metade máis adiante), tanto pola calidade da súa carne e sabor, como pola pouca presencia de cogomelos comestibles na súa época de aparición, a primavera.


Así que, a Fran, que atopou o que moitos antes buscamos, vai dedicado o artigo de tan saboroso manxar (aviso a Fran: xa podes ir poñendo cristais rotos con cemento nos muros da finca e deixando ó can sen comer e solto!). En fin, imos coñecer máis a fondo este apreciado cogomelo, ¿parécevos? Pincha abaixo en leer máis... 



DESCRIPCIÓN (lembrade que podedes ver un modelo 3D deste cogomelo dende AQUÍ!!)

Sombreiro: 3-18 cm de diámetro. Ó principio hemisférico, máis tarde convexo e por último plano convexo. Cutícula separable, lisa, seca, mate e e suave. De cor variable, sendo a branca, branca cremosa, ocrácea ou crema ocrácea na forma típica, ainda que pode aparecer bastante escura, rosa ou lila nas variantes graveolens, gambosum e palumbinum, repectivamente. Marxe incurvada, delgada, flexuosa (ondulada) e algo excedente.

Lamelas: Escotadas, moi apertadas, sinuadas, estreitas e delgadas. Abrancazadas e na madurez branco crema.

Pé: 3-10 x 1-3 cm. Abrancazado ou da mesama cor que o sombreiro. Cilíndrico, robusto cheo, curvado, fibroso e coa base apuntada.

Carne: Compacta e firme, pero doadamenre dismiuzable, abundante e abrancazada. Olor e sabor moi agradables a fariña fresca.

Hábitat: Sobre solo calcarios de prados, pasteiros, claros de bosques e breixos. A finais do inverno e primavera, excepcionalmente en outono. En grandes círculos ou ringleiras. Pouco común pero abundante onde aparece. Na imaxe da dereita (click para agrandar) podedes ver o círculo que describían estos cogomelos, duns 2,5- 3 m. Sinalamos con frechas algún dos cogomelos polo difícil de observar na imaxe con claridade o "debuxo" ó estar o chan tan cheo de restos vexetais e pequenas prantas.

Observacións: Excelente comestible, moi buscado e colleitado. Ten unha textura única. Fáise difícil escoller nese aspecto entre a carne de Boletus Aereus ou de Calocybe Gambosa; son dous pata negra. Como sempre á hora de falar da comestibilidade dos cogomelos, cuestión de gustos.



A confusión máis perigosa, e bastante común, con este fungo dase con Entoloma lividum (sin. Entoloma sinuatum), responsable de moitas intoxicacións no noso país. O aroma, forma e consistencia da carne son moi similares ós de Calocybe gambosa, así que moito ollo. Entoloma lividum sin embargo é amigo de outono (ainda que pode aparecer tamén na primavera!), ten as lamelas de cor salmón na madurez e o sombreiro de tons grises, ainda que pode aparecer tamén con tons amarelados condo é nova moi parecidos a Calocybe gambosa. O hábitat, baixo frondosas, e a cor das esporas pardo rosada, fronte a branca de Calocybe deberían axudarnos a eliminar calqueira dúbida.

En resumo, un comestible excelente, cor branco-crema, marxe excedente, carne branca e compacta, fácil de dismiuzar, olor a fariña fresca, moi raro na nosa zona, de seguro pola súa preferencia por terreos calcáreos e todo un debuxante deses estranos círculos dos que falaremos en breve que son os "corros de bruxas". ¿Serás ti un dos que ten perretxicos na horta e non se enterou aínda? Alma de Dios...
Ler máis...

O humor fúnxico de Davila... Vimos ó que vimos, ¿ou?

O máis raro que eu mesmo me atopei no medio do monte, no medio da serra do Barbanza, foi unha pelota de golf (se deixamos de lado, claro, todo tipo de electrodomésticos, que case habería que clasificar coma "especie" protexida galega). Ó millor Tiger Woods, na súa búsqueda por desintoxicarse do sexo (Manda carallo, non sabía eu que iso intoxicaba!) veu dar a tan recóndita paraxe para desconectar, reencontrarse co golf e a natureza, ou que sei eu. Se no lo atopamos prometemos facerlle unha entrevista para Refungando.

Pero bueno, que se me vai a cabesa divagando; vimos ó que vimos. Botar unhas risas. Ler máis...

Exhibición fúnxica de cores: Trametes Versicolor

Sinónimo: Coriolus versicolor
Galego: Poliporo versicolor
Castelán: Yesquero multicolor

A xa imparable subida das temperaturas das últimas semanas vainos traer en breve, sobre todo se a cousa segue así de húmida, unha gran cantidade de visitantes primaverais. En Riveira xa apareceron hai tempo as "sendeiriñas", Marasmius oreades, que agora estoupan nos seus corros de bruxas; de Pontevedra nos chegan novas da pronta aparición de Calocybe Gambosa, seta de San Jorge (abaixo, en 3D), cantharellus, algún agaricus... e o que nos queda de aquí en diante. É un momento para disfrutar da natureza e atoparse con algunha exuberante sorpresa como as das imaxes que abren este artigo. Non, non é que no fose capaz de decidir que foto poñer na cabeceira, o que ocorre é que Trametes versicolor, como o seu nome indica sen disimular, pode vestirse de moi diferentes cores e tons para decorar coas súas colonias tocóns de árbores coma se fosen un vestido de folclórica, formando así fermosas estampas. E como estamos na estación das cores... ¿Qué millor que dedicarlle un artigo a este lignícola cogomelo que, ademáis, ten interesantísimas propiedades mediciñais?

Pois nada, ahí vai, imos dedicarlle unhas liñas a todo un clásico no Reino Fungui. Sen medo, que non morde, podedes facer click abaixo en Leer máis para ver o artigo completo...


DESCRIPCIÓN

Sombreiro: 2-8 cm de lonxitude por 2-5 cm de proxección e 1-3 mm de espesor. Forma de abano, semicircular ou en forma de ril, plano e moi delgado. Adornado de bandas concéntricas estreitas de diversas cores, alternando pardas, verdes e grises. Sobre estas tres cores e moitas tonalidades próximas se fai o mosaico de Trametes versicolor, influindo a idade e a humidade do ambiente nos tons presentes. Se nos fixamos arriba, a primeira imaxe nos presenta coloración cinsentas, grises, case na súa totalidade; na segunda ós grises-negros se une preto do borde un ocre amarelado, cos cogomelos xa algo secos; por último, uns trametes xa vellos amosan principalmente tons ocre alaranxados e algunhas zonas verdes, debidas á presencia de algas no sombreiro, algo típico nesta especie, sobre todo cando son maiores. Na imaxe da dereita, podedes ver de preto o aspecto e cores que mostran as bandas dun destes cogomelos.

Himenio: Formado por tubos curtos de cor branca ou crema (máis crema coa idade). Poros pequenos, redondeados e algo angulosos, da mesma cor pero con reflexos agrisados. Na imaxe da esquerda podede ampliar facendo click e ver un detalle da trama de poros do himenio de Trametes versicolor.

Pé: Non ten. Ben se ve, tamén novamente na imaxe, como a inserción do sombreiro pola base carece deste aspecto.

Carne: Delgada, suberosa (de consistencia parecida á casca), tenaz e coriácea cando envellece. De cor abrancazada ou crema. Olor e sabor suaves pero agradables.

Hábitat: Lignícola (comedor de madeira). Crece sobre madeira morta de frondosas. Acostuman a sair exemplares illados ou en grandes grupos cos sombreiros imbricados (entrelazados e superpostos en niveis, caso das imaxes de arriba). Podemos atopar esta especie todo o ano. Moi frecuente.

Observacións: Este Trametes é un cogomelo abundante e amplamente distribuido, que en Asia ten dende antigo un importante papel na mediciña tradicional. A primeira referencia ó uso deste cogomelo ven da man, como non, dos chineses, e data da dinastía Ming (s. XIV ó XVII). A súa ampla distribución o fai ademáis pusuidor de moitos nomes nas distintas culturas: na China Yun zhi; en Xapón Kawaratake; en México Cola de Guajalote e Pechuga de Aile, nos países de fala inglesa, Turkey Tail (cola de pavo).

Xa en 1965, os ensaios dun equipo xaponés nun paciente con cancro de estómago, dan bos resultados no tratamento ó administrarlle ó enfermo Saru-no-koshikake, un té que contiña o cogomelo. Estos resultados abren a porta a futuras investigacións con este cogomelo. Para situarnos na actualidade botamos un ollo ó libro Cogomelos Medicinais, de Alexandre Mínguez: deste cogomelo se aillou un polisacárido, o Krestin ou PSK, de acción hepatoprotectora e efecto potenciador do sistema inmunitario (é unha especie de sustancia doping para tódolos nosos glóbulos brancos!). Se emprega na loita contra a inmunodeficiencia provocada por virus Tipo I e axuda a atrasar a formación de tumores. Tamen se emprega en casos de fibromialxia e fatiga crónica. Esta sustancia considérase agora mesmo coma un importante candidato para a "quimioprevención", debido ós poucos efectos colaterais da administración por vía oral desta medicamento. Últimamente seguen aparecendo usos e aplicacións dos derivados deste cogomelo, que según parece, podería ser tamén efectivo contra a malaria.

Respecto ás confusións, ainda que non é de ningún interés culinario, o cal evita de entrada problemas derivados de intoxicacións indesexadas, non está de mais coñecer algunha posible confusión. Existe un familiar moi parecido, do xénero trametes tamén, que é Trametes multicolor. Se nos fixamos é doado de distinguir pois mentres que Trametes versicolor alterna no deseño do seu sombreiro bandas afeltradas con outras lisas, en Trametes multicolor non ten zonas satinadas; ademáis, a inserción do sombreiro no sustrato de madeira é máis ancho, co que con un pouco de ollo poderemos evitala.

Bueno, hasta aquí chegamos hoxe; xa sabedes que para calquera dúbida ou consulta, tedes os comentarios nos posts e o correo da asociación. Un saúdo a todos os amigos que nos seguides surfeando ma rede. Nunca deixedes de refungar!
Ler máis...

Calocybe Gambosa en 3D!

Fai pouco nos faciamos eco do interesantísmo proxecto de cogomelos en 3D (tranquilos, non fan falta gafas especiais) que dende a páxina da Funguipedia botaban a andar. Hygrophorus Marzuolos era o primeiro prototipo de cogomelo virtual accesible a través da propia páxina dos seus creadores. O resultado xa o poidestedes comprobar. Agora, ca chegada da primavera aparece tamén un dos cogomleos máis apreciados do Reino Fungi, Calocybe Gambosa (tamén coñecido coma Tricholoma georgii), o apreciadísimo polos vascos perretxico (máis dunha vez os ten empleado o amigo Arguiñano nos seus suculentos platos, ¡ollo ó seu programa nestas datas!), seta de San Jorge, mucerón, moixernó... Moitos nomes ó longo da xeografía ibérica para un cogomelo que gusta a todos.

Así que os compañeiros de Funguipedia se puxeron mans á obra e pariron o segundo cogomelo virtual dacordo ós tempos que corren, ou sexa, a primavera. Calocybe gambosa é un clásico.

Igual que co anterior cogomelo 3D vos animamos a que botedes un ollo e fuchiquedes un pouco co cogomelo, é unha forma novedosa e moi didáctica de facerse unha boa idea do aspecto dun exemplar. Só lle falta cheirar. Facede click AQUÍ ou na imaxe para acceder ó modelo 3D na páxina orixinal.

Calocybe gambosa non é un cogomelo moi común, así que si o esperades atopar na zona do Barbanza sur, xa vos adianto que non vai a estar a cousa sinxela. Pola nosa zona non o atopamos nunca, ainda que seguro que algún exemplar está a esperarnos.

Se o atopamos, estade seguros de que o veredes aquí en Refungando! Ler máis...

Sacade as botas! Xa chegou a primavera!

"Podrán cortar todas las flores, pero no podrán detener la primavera". (Pablo Neruda)

A versión galega desta coñecida frase de Neruda sería algo coma isto: "Poderán prantar eucaliptos e queimar tódalas flores, pero, que carallo, non poderán deter a primavera". Gran verdade. Dito e feito; refungadas aparte... Xa está aquí a primavera, o primeiro verdor, as flores, o sol, os bichos, as alerxias... os cogomelos! Despois dun inverno frío coma poucos nos últimos anos, parece que por fin toca subir dunha vez por todas a temperatura un chisco e disfrutar dun dos momentos do ano donde a natureza se nos ofrece en toda a súa beleza e plenitude. Mires para donde mires, pinceladas de mil cores sobre lenzos verdes enchen os ollos. Campos tinguidos de amarelo por todas partes nos anuncian a era do reinado do chuchamel (Oxalis pes-caprae).

Si, amigos, que carallo, xa é primavera, e botábamola de menos. E como nós, se hai un cogomelo puntual á súa cita con esta estación, é Marasmius Oreades. Esa delicia fúnxica, sen dúbida un dos millores cogomelos comestibles, apareceu xa pola bisbarra unha semana antes da chegada da estación; chegou para colle-lo sitio en primeira fila para asistir a este espectáculo que é a chegada da primavera e na imaxe desta entrada o podedes ver medrando ben acompañado das fermosas flores que cubren como unha alfombra o litoral galego. E non son os únicos se abrides ben os ollos! Próximamente iremos vendo o que nos atopamos no monte de mans de Refungando.

Así que... ¿Ides quedar na casa a papar moscas en vez de perdervos no monte entre cogomelos? Alá vos... Ler máis...