Isto SÍ é unha trufa branca

Ante a polémica e tormenta de gargalladas despois da entrada das "trufas brancas de Serra Nevada" xunto ca cantidade de informacións recibidas acerca do exemplar desta especie máis grande/caro do mundo, dende Refungando nos vimos obrigados a facer unha investigación ó respecto para aclarar os onde, cando, canto e quen que planean sobre este asunto. ¡Imos aló!

A imaxe que vedes na entrada deste artigo mostra á campiona mundial das trufas brancas a día de hoxe, desenterrada en Palaia, preto de Pisa (Italia) o 23 Novembro de 2007 por Cristiano e Luciano Savini, pai e fillo (sen deixar de lembrar, por suposto, ó verdadeiro protagonista do asunto, o can da familia Rocco, que foi quen dou co preciado cogomelo).

Agora que xa temos as respostas ó cando e ó donde, imos agora a desvelar o canto. O peso da nosa protagonista foi de aproximadamente 1,3 kilos, pero non é este o dato máis impresionante. O cogomelo en cuestión saiu a subasta no Gran Hotel de Lisboa de Macao (China) o 1 de Decembro de 2007, mentres a subasta se podía seguir tamén por videoconferencia en Londres e Florencia. O exemplar de Tuber magnatum chegou a acadar finalmente o precio de, ajarrade a carteira que vai tremer, 330.000 €.

Pero queda unha pregunta sen resposta: ¿Quen soltou esta salsa por un cogomelo? Pois nin máis nin menos que o propietario do devandito hotel, Stanley Ho, un multimillonario chino afecionado a este manxar e que gusta cada ano de puxar polas millores trufas (brancas, por suposto). Con este tesouro culinario, Stanley celebrou un banquete para os amigotes da taberna e regalou ós máis achegados algún que oitro pedazo. Para él, nada demasiado sofisticado, un bo prato de espaguetis espolvoreados por riba ca preciada trufa.

Imaxino que a estas alturas estaredes todos a botar conta do que fariades con estes cartos, pero vos aseguro que non o que os afortunados caza-trufas italianos: os beneficios da subasta foron a parar a unha institución italiana que axuda a quenes padecen de enfermidades xenéticas, un grupo londinense que se ocupa dos nenos que viven na rúa e para cáritas católica en Macao. Con un par de trufas.

Por certo, o da imaxe da esquerda e o mesmísimo Cristiano Savini pousando co preciado cogomelo hipoxeo.

¡Quen o pillara! Ler máis...

Guía de setas de Burela e a Mariña

Pouco a pouco a bibliografía galega no terreo micolóxico vai facendo cada vez máis bulto nas nosas estanterías. Libros que na súa maioría, aínda sen ser recopilacións exahustivas da riqueza micolóxica dunha zona, se converten en fantásticas mostras da mesma ó tempo que se amosan como valioso apoio das nosas identificacións a outros manuáis (de feito, este xa nos botou unha man ó pouco de telo nas nosas mans) . Nesta ocasión, a bióloga e micóloga coruñesa e afincada en Burela Mª Cristina García-Echave Puente é a encargada de traernos á casa as marabillas micolóxicas da zona da Mariña luguesa.

Nos atopamos ó pasar as primeiras páxinas cun sinxelo manual ideal para quenes busquen un primeiro libro que non os abrume con grandes páxinas de textos e textos cheos deses palabros "raros" que abundan na micoloxía e que a veces afogan ó neófito. Un bo manual de primeiro contacto. Desta maneira, logo do prólogo de José M. Castro Marcote, a guía repasa ás características e hábitas da zona para introducirnos brevemente na bioloxía dos fungos e finalmente centrarnos nos caracteres macroscópicos e organolépticos básicos antes de entrar xa de cheo nas fichas descriptivas.

A guía nos ofrece ó longo de 142 fichas fantásticas fotografías a media páxina que o afecionado saberá agradecer, xunto con descripcións bastante completas dos cogomelos máis representativos da bisbarra luguesa.

Por último e para rematar a faena, non podían faltar unhas recomendacións culinarias na forma de sinxelas receitas do máis apetecibles: eses berberechos con sendeiriñas á mariñeira dan janas de rebañar co pan a páxina do libro, sen olvidarnos tampouco desas tostas con seta de chopo que xa temos apuntadas tamén na axenda de próximas catas de cociña micolóxica.

Sen dúbida os afecionados da zona xa tedes un bo trampolín para iniciarvos neste apaixoante mundo da man de Mª Cristina, non dubidedes en aproveitalo. Os demáis, xa sabedes, cantos máis abultada sexa a vosa bibliografía micolóxica, máis facil vos será contrastar unha identificación, confirmala, ou simplemente atoparvos con novos cogomelos, xa que debido ó gran número de especies deste reino, nunca teredes nas máns un manual o suficientemente completo. Cantos máis, millor.

¡Noraboa polo traballo, Mª Cristina! Ler máis...

A linguaxe química dos fungos

"Olor fúnxico". Esta expresión, repetida ata a saciedade en manuáis e na linguaxe micolóxica fai referencia a ese cheiro un tanto indeterminado e único que asociamos á maioría de cogomelos. Unha deliciosa mistura de aromas a terra, follas, madeira e humidade que nos transportan á espesura das nosas fragas. Ese cheiro, que sempre esperamos cas seguintes chuvias, sobre todo agora que arreou o sol con ganas, será o protagonista do artigo dunha sorprendente maneira.

Hoxe sabemos, gracias ó traballo do equipo de investigación dirixido por Unai Ugalde, profesor da UPV/EHU, que este particular cheiro que a algúns volve tolos, forma parte da linguaxe química dos fungos. O traballo, publicado no número da revista Fungal Biology de maio inclúe entre os seus autores a Aitor Garzia e Shandra Cordobés, da Facultade de Químicas da UPV/EHU, e Erica Herrero-García e Eduardo A. Espeso, do Centro de Investigacións Biolóxicas (CSIC).

Segundo o estudo, e aquí a primeira sorpresa que nos levamos, parece ser que todos os fungos emiten no seu olor unha serie de sustancias que fan desta pegada volátil algo único, unha especie de ADN codificado no seu aroma. Por suposto, existen moitas sustancias comúns á maioría de fungos, coma o 1-octen-3-ol, obxeto do estudo e base aromática do comentado olor fúnxico. As soreprendentes conclusións deste traballo, cuio fungo protagonista foi Aspergilius nidulans, mostran que as súas esporas despiden 1-octen-3-ol, inhibindo xerminación das mesmas cando esta sustancia se acumula no ambiente. ¿Cómo vos quedades? Xa, que non lle vedes o aquel... Imos tentar explicarnos algo millor no seguinte párrafo.

¿Cal é a o propósito deste curioso mecanismo? Pois moi sinxelo. Evitar que as esporas do fungo compitan polos mesmos recursos á hora de xerminar. Eficiencia e auto-control da natalidade. Cando existe unha gran acumulación de esporas nun mesmo punto, a concentración de 1-octen-3-ol aumenta, inhibindo o seu crecemento ata que os elementos, os animáis, ou nos mesmos nas nosas botas, navallas e cestos, as esparexamos polo monte, momento no cal disminúe a concentración deste alcohol debido á dispersión das esporas, permitindo a súa xerminación. O mesmo, en palabras do propio Ugalde:

“Podría decirse que la función de este alcohol es informar sobre la acumulación de esporas en un espacio concreto. En los entornos en los que hay demasiadas esporas la acumulación del volátil impide que compitan entre sí, por lo que mayor es la inconveniencia para germinar. Sin embargo, cuando por razones diversas las esporas se dispersan, el volátil desaparece y las esporas germinan”.

Sen embargo, esta sustancia volátil tamén ten a súa contrapartida, atrae moscas e mosquitos tanto como a nós, cas consecuencias que todos coñecemos: a maior parte das veces, eles son os primeiros en chegar.

Esta solución ó problema da competición polo espacio vital e os recursos fálanos, e moito, do estilo adoptado en toda a evolución destes seres: deseños elegantes e sinxelos para unha máxima eficiencia no resultado. Un dos segredos dos fungos na súa carreira pola supervivencia ó longo de preto de 500 millóns de anos. Agora que está aberta esta nova senda no estudo da bioloxía micolóxica, nos toca esperar que novos "vocablos" da linguaxe química dos fungos esperan a ser descubertos en próximos anos. Coma sempre, estaremos atentos para contárvolo.

Para rematar, imos deixarvos cunha fermosa reflexión do propio profesor Ugalde que nos invita a unha visión moito máis complexa e fascinante do Reino Fungi:

“La próxima vez que nos acerquemos al bosque y detectemos el olor a hongos, sabremos que lo que olemos es parte de una conversación de la naturaleza.” Ler máis...

Un cogomelo "sexy": Phallus impudicus

Fotografías: Fernando Quintela (excepto imaxe de corte transversal, obra de Kettelring e extraído da Wikipedia)

Galego: Carallo, carallán, carallo do demo
Castelán: Falo Hediondo

Se hai un cogomelo obxeto de chistes, xogos de palabras e mofas varias de dubidoso bo gusto, de seguro que, ó longo do mundo mundial, Phallus impudicus se leva a palma. De lonxe. Non, xa sabedes que nós somos moi serios e nunca caeriamos na vulgaridade, así que non faremos leña do phallus caído. A "pirola desvergoñada", que sería unha traducción literal do nome científico deste fungo, Phallus impudicus, debe o seu nome a... bueno, non tedes máis que mirar as imaxes, que falan por si soas.

Pero a súa forma non é a única característica que chama a atención neste cogomelo: o seu nauseabundo cheiro fai que moitas veces, ante a súa proximidade, vexamos ós nosos acompañantes de saída mirar pra os pes e preguntarse: ¿alguén pisou merda? Este cheiro característico se debe a unha inxeniosa técnica de dispersión de esporas ó estilo de Clathrus ruber: imitan en certa maneira ás flores, pero cambiando a promesa de doces néctares pola de carne putrefacta para atraer ós insectos.

Pero deixemos de adiantar cousas deste interesante cogomelo para ir ó gran. Todo ó seu tempo. Botemos primeiro unha ollada ás imaxes e descripción que vos temos preparados e mergullémonos de cheo no fascinante mundo dos phallus. Click en "ler máis" abaixo, e adiante, estás na túa casa...


DESCRIPCIÓN

Corpo frutífero: De novo presenta forma de ovo cun cordón miceliar rizomorfo na base e un tamano de 3-6 cm de diámetro. Exoperidio branco e liso. Nun corte lonxitudinal apréciase un peridio mucilaxinoso de cor ocre amarelada, de 3-4 mm de espesor, que rodea unha gleba verdosa, estando na parte central o receptáculo oco e de cor branca. Para ilustrar millor esta descripción, vos adxuntamos as imaxes de dous coll... ovos de Phallus impudicus, ó natural e nun corte transversal cas principáis partes sinaladas para facilitar unha millor comprensión da descripción.

Ó madurar ábrese polo ápice e emerxe un pé branco, oco, longo e cilíndrico, de 10-20 cm de alto e 2-3 cm de ancho e coa superficie cuberta de poros. Na parte superior ten un sombreiro cónico con numerosos alveolos (ver imaxe de abaixo) e un orificio no ápice.

Gleba: Alóxase nos alvéolos, é delicuescente e de cor verde oscura. Olor nauseabundo que atrae as moscas, responsables de esparexar as esporas. Cando desaparece a gleba , todo o cogomelo presenta unha cor branca, como podedes observar na imaxe da esquerda, onde se aprecian os alvéolos ben limpos mentres as últimas moscas en chegar ó banquete dan conta do pouco que queda que chuchar.

Hábitat: Crecen bosques de coníferas e frondosas, piñeirais areosos e chans con abundantes restos leñosos; tamén frecuentes en parques e xardíns. Individuos illados ou en grupos numerosos. Primavera e outono, frecuente en toda Galicia. Aquí, no Barbanza, nos resistimos a calificalo como frecuente. Sí que se pode ver, pero non na abundancia de outras zonas da nosa comunidade. De feito as fotografías que ilustran o artigo nos chegan dende Sigüeiro, onde si é un cogomelo que aparece con relativa facilidade.

Observacións: Aínda que o apetito é o último que este cogomelo abre, non vos sorprendades se vos digo que Phallus impudicus é comestible. Eso si, de novo cando aínda se presenta en forma de ovo e retirando o peridio mucilaxinoso. En Francia e algunhas partes de Alemania se come cru; os alemáns incluso o pican para incorporalo como ingredinte en salchichas. Salchichas de phallus, e valla a redundancia. Algún día lle botaremos peito ó asunto e xa vos contaremos...

I é que o arume que desprende este cogomelo é cousa fina. E así debe ser para maximizar a efectividade na dispersión das súas esporas. O cheiro a carne putrefacra atrae moscas e outros insectos que, en contacto ca gleba, impregnan as súas patas cas esporas do cogomelo que máis tarde axudará a esparexar no seu ir e vir polo monte adiante.

Ademáis do cheiro nauseabundo, Phallus impudicus e especies próximas teñen unha habilidade digna de comentar: son capaces de medrar ata acadar a súa madurez en 6-8 horas, dende que rompe a "casca" do ovo. Para ilustrar esta capacidade de crecemento, imos a mostrarvos un video (á dereita) onde poderemos ver 3 horas de crecemento comprimidas en 17 segundos. Todo un portento de rapidez... ¿Viagra quizáis?

No eido das confusións existe un cogomelo que se pode facer pasar moi doadamente por Phallus impudicus, Phallus hadriani, máis raro de atopar en Galicia, que macroscópicamente apenas se diferencia a non ser pola coloración rosada-violácea dos seus ovos que evita o erro. Moito máis rara, pero non descartable, sería a confusión con Morchella esculenta ou conica, pero só cando a gleba de Phallus impudicus xa desapareceu e os alveolos aparecen limpos como nunha das imaxes deste artigo; neste estado o seteiro pouco experimentado podería chegar a caer no erro... ata que se achegase a cheiralo, claro.

Como vedes un sorprendente cogomelo doado de identificar, que sempre nos avisa co seu nauseabundo berro da sua presencia a varios metros, cheo de curiosidades e moi "fotoxénico". De seguro que non olvidaredes facilmente o seu olor e ideal para facer chistes porcos cando ides cos amigos á procura de cogomelos. Ademáis é comestible (ejem...), ¿qué máis lle podemos pedir a este carallo de seta?

Nos despedimos por hoxe non sen antes emplazarvos aquí para próximas entregas que nos levarán a coñecer nas próximas semanas novos cogomelos, publicacións, e estudos do máis interesantes relacionados co fascinante Reino Fungi. Aquí vos esperamos, coma sempre, refungando cando hai tempo e motivos.

Ler máis...

¡Novo cogomelo dende Colorado!

Fotografía: Dr. Marc Donsky/University of Denver


En 2009, durante unha saída destinada á catalogación da biodiversidade na área natural de Soapstone Pririe, preto de Forth Collins, no estado de Colorado (EE.UU), unha das especies recollidas acabou no herbario dos Xardíns Botánicos de Denver clasificada temporalmente dentro do xénero amanita. Aquel equipo de micólogos estaba composto por Jack Jones, Ed Lubow, Marc Donsky, Nora Jones and Rob Hallock.

Xa no herbario, os científicos que estudaron o material se atoparon cunha sorpresa: as esporas de aquel especímen non coincidían co xénero amanita. É enton cando Vera Evenson, encargada do Sam Mitchel Herbarium of Fungi nos Xardines Botánicos de Denver, e o Dr. Bradley Kropp do Intermountain Herbarium da Universidade Estatal de Utha se poñen mans á obra para identificar aquel curioso cogomelo con aspecto de amanita. Ante as dificultades para encadrar nalgún xénero coñecido a especie atopada, recurren ó Dr. Timothy Baroni, un prestixioso xenetista experto en fungos da Universidade Estatal de Nova York. É él quen acabaría desvelando o misterio ó atopar unha coincidencia xenética cun xénero moi inusual: Smithiomyces.

Ata agora tan só se coñecían dúas especies deste xénero no mundo (Smithiomyces mexicanus e Smythiomyces lanosofarinosus); orixinario de zonas tropicáis, atópase en lugares como México, Brasil e Florida. Agora haberá que sumarlle esta nova especie que será presentada este agosto na reunión da Asociación Micolóxica Americana en Fairbanks, Alaska, co nome de Smithiomyces crocodilinus.

Oitro ajachado que sae á luz froito do bo facer e traballo de campo dun grupo de micólogos. Noraboa ós seus descubridores. Good work!

Por certo, xa que a cousa ven de EE.UU., imos aproveitar para mandar un saúdo a un amigo que nos visita dende alí... Hi Mountain View! Ler máis...

¡Trufas brancas en Sierra Nevada...! ¿Ou non?

ACTUALIZADO: Gracias ós amigos micólogos Cristovo Ruíz Leivas e Xosé María Costa polas súas imaxes de Astraeus hygrometricus (de agora en diante, Tuber serranevadensis) que nos enviaron para ilustrar millor o noso artigo.

Ajarrade os machos (as féminas asíduas á páxina, por favor, apretade o sostén, que veñen curvas). O vídeo que ides a ver hoxe é todo un exemplo do que pode acarrexar subir ó monte con demasiada "alegría" de coñecementos. Trátase dun fragmento do programa Andalucía Directo, de Canal Sur, no que o experto en "trufas" Felipe López Raya, coñecido como o ‘Marqués de la Malafollá’, nos regala con unha clase maxistral de recollida deste manxar no fermoso paraxe andaluz de Serra Nevada. Primeiro o vídeo, logo comentamos a xogada que non ten que envidiar a ningunha das de Messi... Óllo á trufa branca!



¿Alguén veu algo raro? "¿Por qué se llama blanca si no es blanca?", di o sagaz reporteiro, que parece que sí. "¡Esto parece una castaña!" Esperade que me seque un pouquiño as lágrimas, que así non podo seguir escribindo... Ufff, xa. Agora, facede click AQUÍ para botar un ollo ó aspecto dunha trufa branca (Tuber magnatum) de verdade, por dentro e por fora. ¿Listo?

¿Quén non pagaría cincuenta machacantes por comerse un "delicioso" peido de lobo confitado? Claro está o feito de que ata Stevie Wonder se decataría que o que o noso amigo recolecta, cociña e vende, está moi lonxe de asemellarse sequera a unha trufa, e menos branca. O motivo, claro, é que NON é unha trufa. Se trata sen dúbida de dous exemplares inmaduros de algún gasteral, moi probablemente do xénero Astraeus (con bastantes papeletas, un hygrometricus, aínda que habería que velo completamente maduro). A capa exterior, o exoperidio, duro e de aspecto de coiro é típico deste xénero (de ahí o aspecto de castaña). Ó cortalo, deixa ó descuberto o endoperidio, branquecino cando novo, que é a capa interior deste cogomelo que garda as espóras (que cómo podemos ver cando o corta ademáis, xa están bastante maduras). Na didáctica imaxe de Cristovo, quen tamén nos comparte as súas sospeitas de que a "trufa" puidera tratarse de Myriostoma coliforme, arriba á esquerda, vese perfectamente o interior da "trufa" e as distintas capas, así como a masa das esporas. Pola nosa banda, aquí en Refungando, xa falamos deste fungo, botade un ollo.

Para ilustrar todavía máis o asunto, na fermosa imaxe que nos envía o amigo Costa, vemos tres exemplares de Astraeus en tres estadios de desenrolo: pechado á dereita en estado "trufil", maduro no centro e a medio abrir á esquerda.

En fin, amigos, unha proba máis de que hai que ter un extremo coidado en quen depositamos a nosa confianza cando de cogomelos se trata, e de que pulula polo mundo adiante MOITA xente que pensa que sabe de cogomelos e que realmente coñoce o mesmo dos nosos amigos que da física cuántica. Por oitro lado, tirón de orellas novamente ós medios de comunicación pola súa deficiente labor no traballo de documentación á hora de informar á xente nesto da micoloxía porque, amigo reporteiro, se unha trufa branca parece unha castaña, escribir en Google "trufa branca" e botar un ollo non costa un carallo. Anos de periodismo, ¿para isto?

¿Cánta xente despois de ver esta reportaxe non iría correndo a probar esta ambrosía? ¿Quitará o noso amigo ó cociñalo o correoso exoperidio ou haberá que roelo como sola de zapato? ¿Qué tal estará a fina textura da masa esporal na boca ó masticalo? Hmmm...

As respostas a todas estas preguntas, en Serra Nevada, por tan só 50 €. Mamma mía...

P.D.: Gracias a José Manuel Castro Marcote polo chivatazo e as risas, tan necesarias nestes tempos. Ler máis...

Rickenella Piquiniana, unha especie nova descuberta en Ribeira de Piquín (Lugo)

Fotografía: Jaime Blanco Dios

Fumata branca... ¡Habemus fungus! Esas preciosas "brancas damiselas" que vedes na imaxe retozando entre brións, son as nosas protagonistas de hoxe. Representan un pasiño máis dado na inconmensurable tarefa de coñecer e comprender a riquísima micodiversidade da nosa terra. Jaime Blanco Dios, o "descubridor de setas ignoradas" volveuno facer, desta vez, dando a coñecer o primeiro novo fungo para a ciencia achado na provincia de Lugo. Bautizado Rickenella Piquiniana, o epíteto fai referencia á localidade na que foi atopado, Ribeira de Piquín (en concreto nas ribeiras do río Eo, en Santalla).

A nova especie foi achada xa hai algúns anos, pero é agora despois do seu completo estudo e comparación con especies próximas que sairá á luz publicada en breve no Boletín da Sociedade Micolóxica de Francia (Bull. Soc. Mycol. France).

Vos contamos algunha cousiña deste novo cogomelo. Rickenella Piquiniana caracterizase macroscópicamente polo seu pequeno tamano, pola presencia de píleo (o sombreiro) de cor branca uniforme (ás veces uniformemente crema), xogando co gris-crema ou crema-ocre no centro e branco-grisáceo no resto da superficie do sombreiro, estipe de cor branca ou branco-grisáceo e carne branquecina con olor agradable e sabor algo amargo. Trátase dunha especie onde predomina a cor branca e que vive asociada ós brións e que pasa a engrosar o catálogo de especies de fungos coñecidas nos últimos anos en Galicia. O oitro catálogo, o das especies en perigo, nunca o queremos ver medrar.

Hai moito traballo que facer. Do millón a millón e medio de especies de fungos que se estima existen, tan só hai descritas unhas 80.000. Moitos fungos esperan tranquilamente, baixo os nosos pés, atopar un sitio en guías e manuáis. Dende Refungando vaia pois, a nosa noraboa a Jaime Blanco polo descubrimento... e que sexan moitos máis. Ler máis...

Catro novas especies de Ophiocordyceps saen á luz dende a Amazonia brasileira

Fonte: National Geographic
Fotografía: Ophiocordyceps camponoti-balzani, David Hughes


Desta vez o esceario foi o bosque tropical atlántico amazónico, na rexión sureste (Zona da Mata) do estado de Minas Gerais, Brasil. O grupo liderado polo entomólogo David Hughes, da Universidade de Penn State, no seu estudio do complexo de especies asociadas a Ophiocordyceps unilateralis s.l. (anteriormente, Cordyceps unilateralis) foi quen de describir catro novas especies deste xénero nun artigo publicado este pasado 2 de Marzo de 2011 na revista PloS ONE (click para ler o artigo orixinal, con máis imaxes e microscopía de cada unha das novas especies).

Lembremos que este grupo de fungos, Cordyceps e Ophiocordyceps, son parásitos específicos de distintas especies de insectos e incluso doitros cogomelos (coma Cordyceps capitata, que parasita a Elaphomyces granulaus). Como xa vimos hai tempo nun video, algúns destes fungos teñen a habilidade de modificar o comportamento da súa víctima (como os protagonistas de hoxe), transformándoa nun zombie sen vontade, impulsada polo propio fungo instalado no seu cerebro a trepar máis e máis alto, para finalmente aferrarse cas mandíbulas a calquera folla ou pequena rama para morrer nuha posición elevada que permita unha maior dispersión das esporas do fungo cando o corpo frutífero deste se desenrole. Toda unha mostra de adaptación evolutiva do máis incrible.

Estes novos fungos son, coma Ophiocordyceps unilateralis, parásitos de formigas da tribu Camponoti, e foron nomeados segundo a especie en concreto á que atacan. Desta forma, o fungo que parasita á formiga da imaxe, unha Camponoti Balzani, foi bautizado coma Ophiocordyceps camponoti-balzani; igualmente ocorre con Ophiocordyceps camponoti-rufipedis, Ophiocordyceps camponoti-melanotici e Ophiocordyceps camponoti-novogradensis.

No artigo de National Geographic, tedes unha completa galería de imaxes de todas estas especies, algunhas realmente fermosas á vez que inquedantes; estes fungos son auténticos artístas na preparación de cadáveres. ¡Non volas perdades! Ler máis...

"Los Hongos en Extremadura": libro en PDF para descargar online

Hoxe poñemos á vosa disposición para descargar online este libro editado pola Xunta de Extremadura e a Consellería de Agricultura e Medio Ambiente en formato PDF, Los Hongos de Extremadura. O libro en cuestión está dispoñible para a súa descarga AQUÍ.

Non se trata de un manual de cogomelos ó uso, con macroscopía e fichas e descripcións de diversos cogomelos, se non que o libro trata, a través das súas 279 páxinas, do mundo dos fungos en tódalas súas vertentes, especialmente enfocado na xeografía extremeña.

¿Qué nos podemos atopar entón?

O libro está dividido en distintos capítulos que tratan tódolos paus do tema micolóxico: etnomicoloxía, hábitats, intoxicacións, micorrizas, mixomicetos, gastronomía, fungos hipoxeos, fungos psicoactivos, micosis animáis, etc, etc.

Tódolos teman estan tratados en profundidade, aderezados con boas fotografías, gráficas e debuxos, todo elo como comentamos antes, enfocado á micoloxía extremeña, pero que, pola universalidade de conceptos e datos manexados, non lle fai perder un ápice de interese para amantes da micoloxía doutras partes.

Imprescindible, sobre todo polo seu precio. Ler máis...

Refungando vos invita a unha saída virtual á procura de corros de bruxas

Ah, os fungos. Eses incansables debuxantes de círculos na herba, enxeñeiros de prados e camiños. Neste artigo imos a propoñervos que nos acompañedes ó campo. Hoxe iremos á procura de corros de bruxa. Nun principio íbamos a facer un artigo ó uso aderezado con imaxes dos corros máis impresionantes da zona que visitaremos, pero a cantidade, formas e os tamanos que chegan a acadar son tan abrumadores nesta paraxe, que pensamos que qué millor que os descubrades vos mesmos. Vos aseguramos que nunca vístedes prados con tantas destas formacións en ningún oitro lugar. Lamentablemente descoñecemos as especies que os forman, pero tranquilos, todo se andará... é cuestión de "fuchicar" un pouco máis.

O sitio en cuestión situase no Reino Unido, preto de Cheltenham, en Gloucestershire. Cleeve Common é unha das maiores áreas de pradeiras virxes do país, o cal explica perfectamente os tamanos e concentración destas formacións. Se a esto sumamos un terreo calizo e abundancia de gando na zona, co aporte de nutritivas bostas que conleva, temos tódolos ingredintes para o paraíso dos fungos saprófitos.

Así que o que vos propoñemos e levarvos a unha saída con nós, pero virtualmente, claro, utilizando a utilísima ferramenta de Goggle Google Earth (descarga gratuita aquí, faravos falla). Con este programa que xa moitos coñeceredes xa instalado, non tedes máis que descargar este archivo e abrilo co Google Earth: automáticamente levaravos voando ó lugar de búsqueda, que veredes delimitado por unha liña verde como vedes na imaxe da esquerda. É nesta área na que andaremos á procura de corros de bruxa.

Ademáis imos lanzar un pequeno reto a modo de xogo. É sinxelo: a ver quen atopa o corro de bruxas máis grande da zona. O único que vos pedimos é que o corro esté completo a lo menos nun 50%, para poder medir o diámetro aproximado. Podedes apuntar nos comentarios deste artigo a medida e posición do voso corro ( a posición é o conxunto de números e letras da parte de abaixo da ventá de Google Earth con este aspecto: 51º55'77-51" N 1º59'41.84" O; a posición marcada é sempre a do cursor dor rato). Así dentro dun tempo actualizaremos esta entrada cas imaxes dos corros máis espectaculares que atopedes. ¿Vos animades?

En fin, amigos, boa saída por Cleeve Common, xa nos contaredes como vos foi a caza.

Algúns consellos no uso de Google Earth

Na parte superior da ventá desta aplicación, tedes unha barra de ferramentas con dúas delas especialmente útiles para a búsqueda virtual de corros de bruxa. A regla, que nos permitirá medir distancias entre dous puntos en distintas unidades, e o reloxo, que nos permitirá viaxar no tempo entre as distintas tomas aéreas que Google Earth dispoña na súa base de datos do lugar en cuestión. Segundo a data na que a fotografía fora tomada, os corros serán máis ou menos visibles, así que xogando con esta opción, poderemos ver millor os anéis nuha ou noutra data, a parte de permitirvos observar o seu crecemento entre os intervalos das fotografías.

Nota: Na zona de búsqueda hai un campo de golf, máis ben contra a parte de arriba, ¡non confundades os corros cos green do campo! Ler máis...